We zijn dit weekend voor het eerst met de TVR Tuscan Challenge mee geracet op Rockingham, een soort oval midden in Engeland. Je kunt het circuit een beetje vergelijken met het Formule 1 circuit op Indianapolis, er is een zgn. “banking”-bocht (naar binnen vallende schuine baan) die je gewoon op lef heel hard moet nemen met aan je rechterkant ipv een grindbak een muur en een gedeelte “infield track” met allemaal knijpende Mickey Mouse bochtjes.

Vrijdagochtend kwamen we aan met de boot in Hull, omdat we alles al geboekt hadden voor Donnington waar we eigenlijk zouden rijden, voor Rockingham zou eigenlijk Harwich handiger zijn geweest. Het kan ook alleen in Engeland dat zo’n circuit dan 2 weken voor de race afgekeurd wordt door de MSA, zeg maar de Engelse FIA-afdeling, omdat er langs een snelle bocht een betonnen muur stond i.v.m. ombouwwerkzaamheden voor de Formule 1 die hier vanaf 2010 zou moeten gaan rijden. (ik moet het eerst nog zien…..) Het genereuze aanbod om er dan een paar zandzakken voor te zetten (zodat je ook gelijk begraven bent als je er in kleunt) werd dan ook beleefd weggewuifd en de vergunning kwam er natuurlijk (gelukkig) niet…

Willem en ik zijn met de GATE-2 alvast vooruit gaan rijden, Hans is met Sico en Sidney met de trailer en de Land Rover apart gaan rijden, bovendien moesten zij eerst nog ff een huurauto regelen voor Mathijs en Bernard omdat eerstgenoemde een geweldige Tuscan gekocht heeft en die moest ff opgepikt worden. Ik heb meegereden, het ding loopt als een dolle, heel gaaf, gefeliciteerd pik!

Thijs z’n nieuwste aanwinst.

Toen we aankwamen op het circuit moest er eerst van alles geregeld worden met polsbandjes om aan de training deel te kunnen nemen (de TVR’s konden eigenlijk helemaal niet trainen, dus ik had mezelf van tevoren per mail en telefoon al bij de Britcar GT’s naar binnengeluld) verder wilden we nog even een en ander natrekken alvorens de baan op te gaan. Na zowel een momentsleutel als advies bij Van der Kooi Lotus gehaald te hebben trok Willem de wielen na op de geadviseerde 120 Nm (!!!!!, je voelt ‘m al aankomen….) dus er brak bij het achterwiel gelijk een bout af!!! En dan lekker relaxed voorbereiden en concentreren op je training??? Nee, volgas met de Laro terug naar het TVR paddock om een bout te roggelen en natuurlijk was er iemand die er nog 1 had, over gouwe pik gesproken…..

Dus als een raket terug naar Willem, Sid en de auto om hem nog snel te monteren en helemaal opgefokt van de stress een paar minuten te laat de baan op. Enfin, wat een baan!!! Het rijden op een oval is echt heel bijzonder, als je van de muur af naar beneden de apex in valt en bij het clipping point (met een km/h of 180 denk ik) een beetje begint te glijden dan gaat het allemaal nog wel. Maar als je daarna weer gas opbouwt wordt de auto door de centrifugaalkracht naar de muur “getrokken” met inmiddels een gangetje van ik denk zo’n 220 Km/h en dan is dat toch allemaal wel een beetje spannend-achtig.

Ik moet zeggen dat het heel bijzonder is een baan te verkennen met op een paar centimeter links en rechts om je heen beukende, vlammen en klappen spugende Lambo’s, Vipers, Corvettes, Ferrari’s & Moslers, maar wie A zegt moet natuurlijk ook B zeggen…. Na een rondje of 5 vechten met de auto, daarover straks meer, en de baan verkennen begin ik een beetje aan te zetten en na 3 a 4 rondes merk ik gelijk al dat de remmen beginnen te faden en besluit ik het er maar bij te laten en naar binnen te gaan voordat we in een of andere muur hangen, we weten nu tenminste een beetje wat de baan en de auto doet en daar was deze sessie voor bedoeld. Als ik stil sta in de pits bij al m’n maten duikt Willem onder de auto om te kijken of hij een beetje dicht is. Grote paniek, want er ligt een plas versnellingsbakolie onder. Onervaren en vooral Nederlands als wij zijn dachten we gelijk dat het weekend al over was voor het begonnen was, omdat we zo’n keerring natuurlijk nooit konden vervangen op een circuit. Maar op het paddock aangekomen halen alle andere coureurs en monteurs hun schouders op, want bij het optoeren tijdens double-clutch terugschakelen gooit hij er aan de bovenkant “gewoon” wat olie uit….. I.p.v de keerringen te reviseren wordt geadviseerd de boel met een doekje lekker schoon te maken (“want dat vindt de technische commissie fijn”) en toch vooral gewoon volgas door te knoerten. Wat een prachtig volk.

Zo gezegd, zo gedaan,Willem en Sidney ontluchten de remmen, vullen bij met Dot 5.1, poetsen de olie weg en we beginnen ons te focussen op de scrutineering en de Qualifying op zaterdag.

Hoewel zelfs de domeinnamen voor whothekingracing al zijn vastgelegd hebben we besloten deze naam eerst te moeten verdienen. Tot die tijd hebben we ons zelf maar Leipe Shit Racing genoemd. (je moet bij de entry voor zo’n race een teamnaam vermelden.) We vinden deze naam voorlopig beter bij de entourage en de resultaten passen…..

Omdat er ook nog gewerkt moest worden in NL kwam Eric op vrijdagavond in het hotel aan, het hotel stond bijna op de landingsbaan van het Midlands-vliegveld, naast Donington….

Omdat de auto natuurlijk ook gebouwd is op “het eiland” besluit de noodstroomschakelaar (voor de marshals buiten de auto)het tijdens de technische keuring niet te doen, zodat de motor en vooral de benzinepomp niet van buitenaf uit gezet kunnen worden. Ik zit natuurlijk gelijk al weer met het schuim op m’n kanis in een baan om de aarde omdat ik de training al aan ons voorbij zie gaan, maar het zou Engeland niet zijn als we “alleen voor de Qualifying” gewoon mogen rijden. Ik heb er maar even niet over nagedacht hoe dat dan moest als ik al fikkend van die muur af ketste, maar that’s racing….

Vlak voordat we de baan opgingen zagen we bij een laatste check dat de nieuwe dot 5.1 remolie niet mengde met de ouwe zooi die we er nog in hadden, want je zag door het transparante potje 2 kleuren remvloeistof boven elkaar, maar omdat we geen tijd meer hadden het hele systeem leeg te maken, opnieuw te vullen en te ontluchten zijn we maar gewoon gaan rijden, uiteraard was ik een gewaarschuwd mens en bij de zwaarste rempunten op de baan hadden we gelukkig goeie uitloopmogelijkheden, mocht het een keer fout gaan.

In de Saxo-tijd had ik geleerd dat je vooraan moet staan bij het oplijnen om zo veel mogelijk een vrije baan te hebben. Dus al vóórdat de organisatie ons met een scootertje kwam ophalen (ik kwam haar bij het tunneltje tegen en ze keek al een beetje raar) stonden wij als 2e (achter Sam, de latere winnaar & pole-sitter die dus ook wakker was…) vooraan in het oplijnvak. Na 1 rondje uitrijden en opwarmen heb ik dus gelijk maar aangezet om zo snel mogelijk zo veel mogelijk rondjes te kunnen maken (training duurde maar 20 min…),na 3 flying laps begonnen de remmen dus weer te faden en ben ik rustig aan gaan doen, we stonden toen 15e (van de 26) maar omdat je vlak voor de pitstraat ook hard moet remmen en ik al pompend 0,0 druk had, heb ik de auto met 1 blokkerend wiel achterstevoren in het gras gezet. Niks geraakt en dus voorzichtig de pits in.

Later in diezelfde ronde zou iemand anders z’n olie even fijn op de baan te leggen in de aller-snelste ovalbocht zodat een net splinternieuw opgebouwde Tuscan achteruit de muur in klapte. Zonde van al het werk, maar er werd beweerd dat de auto in 2 weken weer zou rijden. Door dit incident was de baan natuurlijk heel glad en dus hadden we onze tijd sowieso niet meer kunnen verbeteren. Al bij al waren we eigenlijk helemaal niet zo ontevreden met de 15e tijd.

3 flying laps waarvan 1 van 1.37 en dus 15e, we begonnen vrijdag met 1.48, dus we waren best tevreden, de auto was heel en gekwalificeerd. Het voltallige Leipe Shit Racing Team staat paraat om mij en de auto op te vangen, maar vapour lock in de remmen kan je niet ff in 2 tellen in de pitstraat oplossen.

Vanaf het pitdak werd alles gadegeslagen door Hans Hardy, onze oudste maat. Geoff, 1 van de 2 organisatoren van de Tuscan Challenge vroeg of we de volgende keer die “ouwe hooligan” niet meer mee wilden nemen omdat ‘ie alleen maar liep te roken, zuipen en de wijven voor de gek te houden. Uiteraard is Hans er de volgende keer gewoon weer bij.

Een prachtige foto, met mijn maat Willem maken we de balans op.

Het “leipe kistje” was op vrijdagavond al op internet gesignaleerd. (overigens heb ik bijna alle foto’s voor deze mail net van internet geplukt, al onze eigen foto’s moet ik nog verzamelen) Waar andere teams de pistraat vulden met persluchtbruggen voor de pneumatische slagmoersleutels, tankvulinstallaties en in de teamkleuren gespoten Snap On gereedschaps-karren, betrad Leipe Shit Racing het slagveld met het inmiddels beruchte “leipe kistje”. Laat iedereen maar lachen, wij knallen gewoon de racer van de trailer, kwalificeren het ding en doen het lekker op onze eigen manier.

Tsja, daar sta je dan, te kijken naar je Engelse racematen die nog durven rijden hoewel dat vanwege de olie in de snelste bocht helemaal geen zin meer had.

De auto wordt door het team teruggeduwd, gelukkig was er weer zat te sleutelen. Ik hoor Willem steeds minder over ‘n “middagje werk”…..

’s Avonds hebben Willem en Sidney met van een behulpzame Schot gekregen race-remolie de hele boel opnieuw gevuld en ontlucht en een start gemaakt met de nood-noodstroomschakelaar. Het gegrilde varken op de BBQ hebben Mathijs, Eric en Bernard na 1 hap in de Kliko gegooid en we zijn maar snel ergens anders gaan eten.

Zondagochtend vroeg zijn Willem en ik vooruit gereden naar het circuit en heeft Willem de stroom geregeld zodat de auto goedgekeurd werd voor de races, heb ik de auto gepoetst en heeft John (gelukkig heten ze bijna allemaal zo, dus da’s lekker makkelijk te onthouden…) voor ons de auto achter 1 cm lager gezet omdat ik meer gewicht en dus grip achter en minder voor wilde. Bovendien hoopten we hierdoor wat gewicht uit het stuur te halen, want dat was in de trainingen tot nu toe ook al een krachttoer waar de sportschool helemaal niks bij is.

Ik kan niet zo veel, maar met een uit m’n eigen tas gescoord T-Shirt poetsen kan ik als de beste.

Willem heeft de auto net door de keuring en zit ff in de Leipe Shit Racing servicemobiel uit te blazen.

Het is fijn voor je concentratie als 5 minuten voor het oplijnen voor de race bij het naar beneden zetten van de auto blijkt dat het linkerachterwiel de wielkast raakt….dus gauw John weer opgetrommeld die de boel weer 5 mm omhoog heeft gezet…..

John zet de auto ff 1 cm omlaag, achteraf bleek dat dus 5mm te veel…. KHJT.

Bij de start van race 1 waren we allemaal heel erg gespannen. Stonden we voor de teamfoto (zie attachments) allemaal nog ontspannen te lachen, als je met een auto van 850kg met een 4,5ltr V8 met 450 pk 4 rijen dik opgesteld staat tussen een veld vol net zo opgefokte Engelse coureurs die allemaal hun V8en warm staan te gassen en de sirene van 5 seconde loeit over het hele circuit, dan kan ik je melden dat je hartslag en adrenalinelevel wel even oplopen. Vooral omdat je nog niet weet of de remmen nu wel helemaal goed zijn, want ik heb met de nieuwe olie nog geen meter gereden, maar tijdens opwarmen voelde alles goed, dus ik ben er maar voor gegaan. Bij lichten uit heb je natuurlijk helemaal geen tijd meer om daar over na te denken, want dan moet er gewoon volgas gegeven worden! Ik ben goed weg en heb voor turn 1 al 4 man te pakken. In lap 1 weet ik er nog 2 te pakken, dus ik lig kort 9. Dan komen de snellere en ervaren coureurs ook in hun ritme en een paar rondes later lig ik al weer 12, ik wil me er niet achter verschuilen want veel van de te behalen progressie zal bij mij zelf en mijn conditie te halen zijn, maar vooral in de snelle banking glijd ik alle kanten op (beneden en bij het naar boven uitaccelereren) terwijl de snellere jongens op verse slicks snaarstrak en dus veel harder harder door die bocht kunnen. Ik denk dat de slicks van 2006 hun beste tijd nu echt wel gehad hebben, omdat we niet wisten wat we moesten verwachten zijn we het eerst maar op die oude gebakjes gaan “proberen”, wat een mongeaulen zijn we eigenlijk ook. (Navraag die ik pas na de 2e race durfde te doen leerde dat de banden na 2 a 3 raceweekenden en dus circa 8 zgn “heat cycles” wel “echt op” waren……dus hier is veel mee te winnen)

Het verschil met een vrije en eigenlijk ook tijdstraining is dat je tijdens een race echt geen seconde kan verslappen en dus permanent –zeker in een sprintrace van 14 rondjes- op maximum attack moet rijden. Tijdens de race heb ik in ronde 10 zelfs een 1.33 laag eruit weten te persen, maar vraag me niet hoe ik het volgehouden heb, want de race was echt heel erg zwaar. Omdat we nog heel weinig op racesnelheid met de auto hebben gereden en met de oude slicks heel weinig grip hebben klopt er nog helemaal niks van de set-up van de auto, bijvoorbeeld het castor was nog nooit gemeten, dus de auto had niet alleen veel te veel grip voor, maar daardoor ook veel te weinig achter. Bovendien stuurt de auto hierdoor zo vreselijk zwaar dat ik in snelle linkerbochten op het infield mijn rechterarm schrap moest zetten tegen de deur (ik zit rechts in dat hok) om hem ingestuurd te houden.
Verder is heeft de uitlaat waarschijnlijk wat lekken, maar wat nog vervelender is dat wij (voor de decibellen op Zolder) een extra uitlaatdemper met een pijp hoog in de achterkant hebben laten monteren. Door het vacuüm in de cockpit wordt de uitlaatgaslucht dus zo naar binnen gezogen en heb je na 5 minuten een denderende koolstofmonoxide-hoofdpijn, een vertroebelende film op je bril en je vizier en lopen de tranen in linkerbochten rechts- en in rechterbochten links uit je ogen…. Maar het ergste was nog dat we een grote kier in het bodywork tussen het achtercompartiment met de extra demper en de cockpit hadden waardoor volgens mij 1000 graden hete lucht de achterkant van mijn aluminium stoel veranderde in een grill. Na 7 a 8 rondjes zat ik al tussen medium en well done, bij de finish was ik compleet aangebrand. Het is niet zo smakelijk maar er zitten 2 gigantische brandblaren op m’n rug.

Tijdens het rijden met hoofdpijn, spierpijn, tegen de deur steunende armen, tranende ogen en verbrande rug heb ik vooral voor Willem en Sid gewoon doorgevochten, omdat zij zich ook bijna doodgesleuteld hadden aan de auto. Zo’n beetje lichamelijk ongemak mocht dat wat mij betreft niet verhinderen. Ik wist zelfs uit m’n teennagels de motivatie nog op te brengen om nummer 11 nog te pakken, maar ondanks de geweldige kick om met 450pk vol in 2,3 & 4 die banking op te beuken, was ik toch wel erg blij toen ik onder de vlag door reed…..

Hier sta ik op ‘t punt een van de langzamere deelnemers te lappen, let op het camber, dan heb je een beetje een idee hoe dat zonder stuurbekrachtiging stuurt….

Zoals je op deze foto ziet kan de achterkant in ieder geval links niet veel lager.

Met 220km/h uit een bocht naar een muur accelereren is nogal een hanige belevenis.

Voor race 2 zijn we natuurlijk eerst het hitte probleem op gaan lossen, de kier is dichtgemaakt, dus de hitte was in race 2 veel minder (maar met een verbrande rug nog steeds wel heftig) en we hebben het castor een paar graden naar beneden gehaald om te kijken of we dan wat lichter gingen sturen. Dit leek in de race al iets beter, maar we zijn er nog lang niet, we moeten dit helemaal uit gaan zoeken.

Tijdens de “green flag-lap” (opwarmen achter de safetycar) heb ik zo goed en zo kwaad als het ging de banden en de remmen opgewarmd, en hoewel ik minder goed weg kwam dan in de eerste race wist ik voor de eerste bocht toch wel 2 man te pakken, maar ik vergiste me toch in het niveau van het aangrijppunt van de remmen (toch nog niet helemaal op race-temp en dus lager) bij het “heel and toe’en” (double clutch) waardoor ik met ongeveer 10.000 rpm in z’n 3 ipv op de motor remmend doorschoot….. gewoon een pure fout van mij waar ik gigantisch van baalde, vooral ook voor de jongens. Door de wedstrijdleiding was meegedeeld dat je in zo’n geval heel de oval rond moest rijden en dan jouw eigen plaats weer moest innemen, maar omdat het in de eerste ronde gebeurde en het hele veld nog bij elkaar lag, moest ik helemaal achteraan aansluiten en lag ik bij de eerste doorkomst dus gezellig 23e…. ik ben maar gewoon voluit door gaan beuken en wist toch nog zo veel mensen in te halen dat ik uiteindelijk toch nog (en weer) 11e ben geworden en daar ben ik gezien de omstandigheden -en de domme fout buiten beschouwing latende- toch wel erg trots op.

Al bij al zijn we toch heel blij met wat we bereikt hebben, 2 races niet eens heel erg slecht gefinisht, de auto en wij zelf nog in 1 stuk en vooral heel erg veel lol als team en dan heb ik het nog geeneens over de manier waarop we door alle andere coureurs en teams ontvangen werden. Of het nou ging om advies, koffie, een stuk gereedschap, multimeter, olie, stekkertjes of een afgebroken bout, iedereen stond voor ons klaar of hielp zelfs mee met sleutelen! Men deed dit vooral omdat men het geweldig vond dat wij de moeite namen in the UK te komen racen, behalve Klaas Zwart, die in z’n petrochemie tijd in the UK woonde, heeft nog geen andere Nederlander in de TUscan Challenge gereden. En het is ons zo goed bevallen dat we van plan zijn dit 1 a 2 keer per seizoen te gaan doen.

Voor de een volgende keer gaan we een aantal dingen aan de auto veranderen die we op Zolder in juni al willen gaan testen, Sam de man die pole position had en race 1 & 2 won had zelfs een bijna nieuw geprepareerde auto met sequential bak met kortere versnellingen en al, we reden een keer naast elkaar het rechte stuk op en hoewel je aan volgas uit een langzame bocht niet zo veel kan verkloten zag ik hem zo wegspuiten.

Sam, de man die alles won met zijn super(mooi) geprepareerde Tuscan.

Willem en Sid nogmaals bedankt, zonder jullie was dit allemaal nooit mogelijk geweest. Sander ook nogmaals bedankt voor je inspanningen voor vertrek om die machine aan de gang te krijgen.

Dit smaakte naar meer, dus wordt vervolgd.

Dries Wilschut